Η κάρτα που μιλούσε με τρύπες

Η πληροφορία μπορεί να βρίσκεται και σε ό,τι λείπει.

Μια διάτρητη κάρτα αποθηκεύει πληροφορία μέσω της παρουσίας ή απουσίας οπών σε καθορισμένες θέσεις. Για να διαβαστεί, χρειάζεται μηχανισμός που αναγνωρίζει αυτές τις θέσεις σύμφωνα με έναν κώδικα.

Το χαρτόνι δεν μοιάζει με σημερινό αποθηκευτικό μέσο, αλλά υπηρετεί την ίδια βασική ανάγκη: διατήρηση πληροφορίας σε μορφή που μπορεί να επεξεργαστεί ένα σύστημα. Το υλικό και η πυκνότητα διαφέρουν.

Η σειρά των καρτών μπορούσε επίσης να έχει σημασία. Ένα σύνολο δεν ήταν απλώς ένα κουτί με ανεξάρτητα χαρτιά. Η οργάνωσή του συμμετείχε στη σωστή εκτέλεση της εργασίας.

Η ιδέα είναι απλή αλλά ισχυρή: μια απουσία υλικού γίνεται σύμβολο. Η τεχνολογία μάς θυμίζει ότι τα δεδομένα δεν έχουν μία υποχρεωτική φυσική εμφάνιση. Χρειάζονται διακριτές καταστάσεις και κοινό τρόπο ερμηνείας.

Μια κάρτα ήταν ταυτόχρονα αποθηκευτικό μέσο και αντικείμενο που μπορούσε να ταξινομηθεί φυσικά. Η διαχείριση δεδομένων περιλάμβανε επομένως και τη διαχείριση πραγματικών στοίβων πάνω σε τραπέζια.

Πηγές: en.wikipedia.org