Η εικόνα τυπωνόταν από ό,τι έμενε

Στην ξυλογραφία το κομμένο ξύλο δημιουργεί τις λευκές περιοχές.

Στην ξυλογραφία ο τεχνίτης χαράζει ένα σχέδιο επάνω σε ξύλινη επιφάνεια. Αφαιρεί τα τμήματα που δεν θέλει να τυπωθούν και αφήνει υπερυψωμένα εκείνα που θα μεταφέρουν μελάνι.

Όταν η επιφάνεια μελανωθεί, το χρώμα μένει κυρίως στα ψηλότερα σημεία. Το χαρτί πιέζεται επάνω τους και δέχεται το αποτύπωμα, αποκαλύπτοντας την εικόνα σε αντίστροφη κατεύθυνση.

Η διαδικασία απαιτεί να σκέφτεται κανείς και τις άδειες περιοχές. Μια λευκή γραμμή στο τελικό χαρτί μπορεί να αντιστοιχεί σε μια λεπτή τομή που αφαιρέθηκε από το ξύλο.

Το ίδιο μπλοκ επιτρέπει πολλά τυπώματα, κάτι που έκανε την τεχνική σημαντική για τη διάδοση εικόνων. Επειδή είναι ανάγλυφη εκτύπωση, μπορούσε επίσης να συνδυαστεί πρακτικά με κινητά τυπογραφικά στοιχεία.

Οι εικόνες στα πρώιμα έντυπα βιβλία απέκτησαν έτσι έναν αποτελεσματικό συνεργάτη του κειμένου. Κάθε φύλλο ήταν νέο αντικείμενο, αλλά το βασικό σχέδιο επαναλαμβανόταν από την ίδια μήτρα. Η ξυλογραφία μετατρέπει μια χειροποίητη επιφάνεια σε μέσο πολλαπλής αναπαραγωγής, κρατώντας παράλληλα ορατό τον χαρακτήρα της χάραξης και τις επιλογές του δημιουργού.

Πηγές: The Metropolitan Museum of Art · Woodcut