Το σπασμένο κλαδί που ξαφνικά ανοίγει μάτια

Το ποτού κρύβεται χρησιμοποιώντας χρώμα και στάση.

Ένα κοινό ποτού που αναπαύεται την ημέρα μπορεί να περάσει απαρατήρητο, ακόμη κι αν βρίσκεται μπροστά μας. Το καστανόγκριζο πτέρωμά του θυμίζει φλοιό και το σώμα του στέκεται σχεδόν κατακόρυφα.

Το πουλί χρησιμοποιεί συχνά την άκρη ενός κλαδιού ή ενός σπασμένου κορμού. Με το κεφάλι προς τα πάνω, μοιάζει να συνεχίζει το ξύλο, αντί να σχηματίζει το συνηθισμένο περίγραμμα ενός πουλιού.

Το καμουφλάζ δεν εξαρτάται λοιπόν μόνο από τα χρώματα. Η ακινησία και η στάση συνεργάζονται με το πτέρωμα. Αν το ζώο κινούνταν συνεχώς, το ίδιο σχέδιο θα ήταν πολύ λιγότερο αποτελεσματικό.

Τη νύχτα η εικόνα αλλάζει. Το ποτού δραστηριοποιείται για να πιάσει έντομα, χρησιμοποιώντας το μεγάλο στόμα του. Το πουλί που έμοιαζε ακίνητο κομμάτι δέντρου γίνεται ένας ενεργός νυχτερινός κυνηγός.

Η μεταμόρφωση δεν απαιτεί αλλαγή σώματος, μόνο αλλαγή συμπεριφοράς. Μερικές φορές, για να κρυφτεί ένα ζώο, δεν χρειάζεται να μπει πίσω από κάτι· αρκεί να ταιριάξει τόσο καλά με όσα βλέπουμε, ώστε να μην το αναγνωρίσουμε.

Πηγές: American Bird Conservancy · Potoos