Η φωνή που έμαθε να περιμένει

Εικονογράφηση: Η φωνή που έμαθε να περιμένει

Πώς ένας ήχος απέκτησε δεύτερη ζωή.

Ο φωνογράφος του Έντισον, το 1877, μπορούσε να καταγράφει και να αναπαράγει ήχο. Οι δονήσεις αποτυπώνονταν μηχανικά σε μια επιφάνεια και μια ακίδα ακολουθούσε ξανά το ίχνος τους.

Για πρώτη φορά, μια φωνή μπορούσε να ακουστεί όταν ο ομιλητής είχε ήδη σωπάσει. Η μουσική άρχιζε να ταξιδεύει ανεξάρτητα από τον μουσικό που την έπαιζε.

Οι πρώτες συσκευές χρησιμοποιούσαν κυλίνδρους αντί για τους επίπεδους δίσκους που συνδέουμε σήμερα με το πικάπ. Η αλλαγή μορφής επηρέασε την παραγωγή, την αποθήκευση και τον τρόπο με τον οποίο κυκλοφορούσε η ηχογραφημένη μουσική.

Σκέψου τη διαφορά για έναν ακροατή της εποχής: μια εκτέλεση δεν χανόταν αναγκαστικά μόλις τελείωνε. Μπορούσε να επαναληφθεί, να συγκριθεί με μια άλλη και να ακουστεί σε διαφορετικό χώρο, μεταμορφώνοντας τη σχέση του κοινού με τη μουσική.

Η πιο ενδιαφέρουσα αλλαγή αφορά το πότε συναντιούνται ο ομιλητής και ο ακροατής. Στη ζωντανή ομιλία μοιράζονται την ίδια στιγμή· στην ηχογράφηση όχι. Μια φωνή μπορεί να φτάσει σε κάποιον που δεν ήταν καν παρών όταν ακούστηκε. Αυτή η απόσταση ανάμεσα στην εκτέλεση και στην ακρόαση είναι πλέον τόσο συνηθισμένη, ώστε δύσκολα τη θεωρούμε εφεύρεση.

Πηγές: Wikipedia · Phonograph

Όλες οι ιστορίες
αράζω●

Φτιαγμένο για τις στιγμές ανάμεσα σε όλα τα άλλα.

Απόρρητο
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ