Ένα άστρο χωρά στην έκταση μιας πόλης

Οι αστέρες νετρονίων συγκεντρώνουν τεράστια μάζα σε ελάχιστο χώρο.

Όταν ο πυρήνας ενός αρκετά μεγάλου άστρου καταρρεύσει, μπορεί να απομείνει ένας αστέρας νετρονίων. Το υπόλοιπο αυτό έχει περισσότερη μάζα από τον Ήλιο, συμπιεσμένη σε διάμετρο μερικών δεκάδων χιλιομέτρων.

Η πυκνότητα ξεπερνά όσα συναντάμε στα συνηθισμένα υλικά της Γης. Οι συνθήκες είναι τόσο ακραίες ώστε η μελέτη τους δοκιμάζει τις θεωρίες μας για τη συμπεριφορά της ύλης.

Πολλοί τέτοιοι αστέρες περιστρέφονται γρήγορα και διαθέτουν ισχυρά μαγνητικά πεδία. Η ακτινοβολία τους μπορεί να συγκεντρώνεται σε δέσμες που σαρώνουν τον χώρο καθώς το άστρο γυρίζει.

Αν μια δέσμη περνά από τη διεύθυνση της Γης, καταγράφουμε τακτικούς παλμούς. Τότε μιλάμε για πάλσαρ, με μια εικόνα που θυμίζει το περιοδικό φως ενός περιστρεφόμενου φάρου.

Η ακρίβεια αυτών των παλμών και οι μετρήσεις της ακτινοβολίας βοηθούν να εκτιμηθούν η μάζα και το μέγεθος. Το όργανο NICER της NASA χρησιμοποιεί τέτοια στοιχεία για να ερευνήσει πόσο συμπιέσιμη είναι η ύλη. Ένα μικροσκοπικό αστρικό υπόλοιπο γίνεται έτσι εργαστήριο φυσικής που δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε στη Γη.

Πηγές: NASA · NICER Probes the Squeezability of Neutron Stars