Οι πέτρες που περπατούσαν στην έρημο

Τη διαδρομή τους έγραψε ένας πολύ λεπτός πάγος.

Στο Ρέιστρακ της Κοιλάδας του Θανάτου, πέτρες βρίσκονται στο τέλος μακριών αυλακιών πάνω στο επίπεδο έδαφος. Η εικόνα μοιάζει σαν να περπάτησαν μόνες τους. Για χρόνια, οι επισκέπτες έβλεπαν τα ίχνη χωρίς να βλέπουν τη μετακίνηση.

Το κλειδί εμφανίζεται όταν η ξηρή λεκάνη κρατήσει λίγο νερό και η νύχτα είναι αρκετά κρύα. Σχηματίζεται μια λεπτή επιφάνεια πάγου, ενώ τμήματα των λίθων εξακολουθούν να προεξέχουν πάνω από το νερό.

Καθώς ο ήλιος ζεσταίνει τον πάγο, αυτός σπάει σε πλάκες. Ένας σχετικά ήπιος άνεμος μπορεί να τις μετακινήσει και οι πλάκες σπρώχνουν τις πέτρες πάνω στη μαλακή λάσπη, αφήνοντας τις χαρακτηριστικές αυλακιές πίσω τους.

Άμεσες παρατηρήσεις το 2013 κατέγραψαν αυτή τη διαδικασία. Οι λίθοι κινούνταν αργά, μερικά μέτρα το λεπτό, με πάγο πάχους λίγων χιλιοστών. Δεν χρειάζονταν ούτε τυφώνες ούτε τεράστια παγόβουνα για να παραχθεί το εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Το παράξενο τοπίο προέκυπτε από μια σπάνια σύμπτωση συνηθισμένων συνθηκών. Νερό, νυχτερινό κρύο, πρωινό λιώσιμο και άνεμος έπρεπε να συναντηθούν τη σωστή στιγμή. Το μυστήριο ήταν κυρίως ότι κανείς δεν είχε σταθεί εκεί όταν συνέβαινε.

Πηγές: National Park Service · The Racetrack