Το επίμονο σημαδάκι που έγινε νέο είδος άστρου

Μια μικρή γραμμή στο χαρτί άξιζε δεύτερη ματιά.

Το 1967, η Τζόσελιν Μπελ παρατηρούσε μακριές χάρτινες καταγραφές από ραδιοτηλεσκόπιο στο Κέιμπριτζ. Ανάμεσα στα δεδομένα ξεχώρισε ένα μικρό, παράξενο ίχνος. Δεν ήταν θεαματικό, αλλά της φαινόταν ότι το είχε ξαναδεί στην ίδια περιοχή του ουρανού.

Πιο γρήγορη καταγραφή αποκάλυψε μια σειρά από σχεδόν απόλυτα τακτικούς παλμούς. Η επανάληψη ήταν τόσο εντυπωσιακή, ώστε έπρεπε πρώτα να αποκλειστούν λάθη του εξοπλισμού και γήινες παρεμβολές. Ένα νέο ουράνιο αντικείμενο δεν ανακοινώνεται μόνο από έκπληξη.

Η παρατήρηση επαναλήφθηκε με άλλο ραδιοτηλεσκόπιο. Αργότερα εμφανίστηκαν περισσότερες τέτοιες πηγές σε διαφορετικά σημεία. Η εξήγηση βρέθηκε στους πάλσαρ: εξαιρετικά πυκνά, περιστρεφόμενα άστρα νετρονίων που στέλνουν δέσμες ακτινοβολίας στο διάστημα γύρω τους.

Όταν μια δέσμη περνά από τη διεύθυνση της Γης, καταγράφουμε έναν παλμό. Η εικόνα θυμίζει φάρο: το φως δεν χρειάζεται να ανάβει και να σβήνει για να φαίνεται περιοδικό σε έναν μακρινό παρατηρητή.

Η ανακάλυψη άρχισε από την προσοχή σε κάτι που δεν ταίριαζε. Ένα μικρό σημάδι, χωμένο μέσα σε τεράστιο όγκο χαρτιού, άνοιξε ολόκληρο ερευνητικό πεδίο. Μερικές φορές, η σημαντικότερη ερώτηση είναι απλώς: γιατί αυτή η λεπτομέρεια επιστρέφει;

Πηγές: University of Cambridge · Jocelyn Bell Burnell