Μια ανάσα που μοιάζει ατελείωτη

Το ντιτζεριντού ενώνει τη δόνηση των χειλιών με έναν έξυπνο έλεγχο του αέρα.

Το ντιτζεριντού είναι πνευστό με βαθιές ρίζες στις παραδόσεις αυτόχθονων λαών της βόρειας Αυστραλίας. Η απλή του όψη, ένας μακρύς κούφιος σωλήνας, κρύβει μεγάλη ποικιλία ηχητικών δυνατοτήτων.

Ο ήχος αρχίζει από τα χείλη του μουσικού, που πάλλονται στο στόμιο. Ο αέρας μέσα στον σωλήνα συντονίζεται με αυτή τη δόνηση, δημιουργώντας τον χαρακτηριστικό χαμηλό, παρατεταμένο τόνο.

Η γλώσσα και η στοματική κοιλότητα αλλάζουν τις αποχρώσεις του ήχου. Έτσι, μια σχετικά σταθερή βασική νότα μπορεί να αποκτήσει ρυθμό, παλμούς και έντονες μεταβολές στο ηχόχρωμά της.

Για να διατηρήσει τον ήχο, ο εκτελεστής μπορεί να χρησιμοποιήσει κυκλική αναπνοή. Σε μια σύντομη φάση σπρώχνει τον αποθηκευμένο αέρα του στόματος προς το όργανο, ενώ εισπνέει από τη μύτη.

Δεν πρόκειται για πνεύμονες που εκπνέουν και εισπνέουν ταυτόχρονα, αλλά για εναλλαγή πηγής αέρα. Η τεχνική απαιτεί εξάσκηση και ακριβή συντονισμό. Ακούγοντας προσεκτικά, η συνεχής βάση γίνεται ένας καμβάς επάνω στον οποίο το στόμα σχεδιάζει μουσικές κινήσεις.

Πηγές: UNSW · Didgeridoo acoustics