Η κάμερα που θυμόταν τη διαδρομή της

Έτσι διαφορετικές λήψεις μπορούσαν να πετάξουν μαζί.

Για τον Πόλεμο των Άστρων του 1977, ο Τζορτζ Λούκας ήθελε δυναμικές εικόνες διαστημοπλοίων. Τα λεπτομερή μοντέλα έπρεπε να φαίνονται σαν να συμμετέχουν σε γρήγορες εναέριες κινήσεις. Η ομάδα της Industrial Light & Magic χρειαζόταν μια κάμερα με εξαιρετικά επαναλήψιμη διαδρομή.

Η λύση ήταν το σύστημα Dykstraflex, που αναπτύχθηκε υπό την επίβλεψη του Τζον Ντάικστρα. Ένας μηχανισμός ελεγχόμενος από υπολογιστή επέτρεπε στην κάμερα να εκτελεί ξανά την ίδια κίνηση. Η ακρίβεια αυτή ήταν πολύτιμη όταν ένα πλάνο χρειαζόταν περισσότερες από μία λήψεις στοιχείων.

Ένα διαστημόπλοιο μπορούσε να φωτογραφηθεί χωριστά από το φόντο ή άλλα στοιχεία της ίδιας εικόνας. Στη συνέχεια, οι λήψεις συνδυάζονταν οπτικά. Για να ταιριάξουν πειστικά ενώ η κάμερα κινούνταν, έπρεπε οι διαδρομές τους να συμφωνούν με μεγάλη ακρίβεια μεταξύ τους.

Η τεχνική είναι γνωστή ως motion control, δηλαδή έλεγχος κίνησης. Ο υπολογιστής δεν αποφάσιζε μόνος του τι θα είναι συναρπαστικό. Οι δημιουργοί σχεδίαζαν τη λήψη και το σύστημα βοηθούσε να επαναληφθεί αξιόπιστα, ώστε τα χωριστά κομμάτια να αποκτήσουν κοινό κινηματογραφικό χώρο.

Σκέψου μια χορογραφία που πρέπει να εκτελεστεί πολλές φορές χωρίς να αλλάξει η θέση των βημάτων. Κάτι αντίστοιχο απαιτούσαν αυτές οι λήψεις. Η εντύπωση της ελεύθερης πτήσης στη μεγάλη οθόνη στηριζόταν σε μια πολύ πειθαρχημένη κίνηση μέσα στο εργαστήριο των ειδικών εφέ.

Πηγές: Lucasfilm · The ILM Dykstraflex · Lucasfilm · Dennis Muren interview