Το Χόλιγουντ σκοντάφτει στο μικρόφωνο

Ένα μιούζικαλ γελά με μια πραγματική κινηματογραφική αλλαγή.

Το Τραγουδώντας στη βροχή κυκλοφόρησε το 1952, αλλά κοιτάζει πίσω, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ο Τζιν Κέλι και ο Στάνλεϊ Ντόνεν μετατρέπουν τη μετάβαση από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο σε κωμωδία, χορό και ρομαντική περιπέτεια.

Οι ήρωες ανήκουν σε μια βιομηχανία που έχει μάθει να κατασκευάζει εικόνες και τώρα πρέπει να ακούσει τις φωνές τους. Η εμφάνιση δεν αρκεί πια για κάθε απαίτηση της οθόνης. Ένα μικρόφωνο μπορεί ξαφνικά να γίνει το πιο απαιτητικό αντικείμενο του πλατό.

Η ιστορία είναι κινηματογραφικό παραμύθι, όχι ντοκιμαντέρ της εποχής. Ωστόσο, χρησιμοποιεί μια αληθινή αλλαγή ως βάση για το παιχνίδι της. Το κοινό απολαμβάνει το μπέρδεμα ενώ γνωρίζει ήδη το αποτέλεσμα: ο ήχος θα αποκτήσει μόνιμη θέση στις ταινίες.

Το ίδιο το μιούζικαλ βασίστηκε σε τραγούδια από τον κατάλογο των Άρθουρ Φριντ και Νάσιο Χερμπ Μπράουν. Αντί να γεννηθούν όλα από το συγκεκριμένο σενάριο, προϋπάρχουσες μελωδίες αποτέλεσαν υλικό για μια νέα ιστορία. Το παλιό ρεπερτόριο απέκτησε διαφορετικό κινηματογραφικό σπίτι.

Έχει ενδιαφέρον αυτή η διπλή ματιά προς το παρελθόν: μια ταινία του 1952 ξαναφαντάζεται μια παλιότερη τεχνική επανάσταση χρησιμοποιώντας ήδη γνωστά τραγούδια. Η δημιουργικότητα εμφανίζεται ως ανασύνθεση. Νέες σχέσεις ανάμεσα σε υπάρχοντα στοιχεία μπορούν να δώσουν την εντύπωση ότι όλα γεννιούνται για πρώτη φορά.

Πηγές: BFI · Singin’ in the Rain · BFI · Musicals, 1952 entry