Η κάμερα κοιτάζει και τον εαυτό της

Δρόμος του μεσοπολέμου αντανακλάται στον φακό μιας κινηματογραφικής μηχανής

Μια πόλη, ένας οπερατέρ και η περιπέτεια της παρατήρησης.

Ο Άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή, του Τζίγκα Βερτόφ, κυκλοφόρησε το 1929. Η ταινία συνθέτει την εικόνα της ζωής μιας σοβιετικής πόλης, από την αφύπνιση ως τις δραστηριότητες της ημέρας. Όμως η καθημερινότητα δεν παρουσιάζεται σαν μια σειρά αδιάφορων καταγραφών.

Η πόλη αποκτά ρυθμό μέσα από ανθρώπους, εργασία, μετακινήσεις και μηχανές. Η επιλογή και η διαδοχή των εικόνων δημιουργούν δεσμούς που δεν θα βλέπαμε αν στεκόμασταν απλώς σε έναν δρόμο. Η κάμερα οργανώνει έναν καινούργιο τρόπο να προσέχουμε το γνώριμο.

Το ιδιαίτερο παιχνίδι είναι ότι η ταινία δείχνει και τη δική της κατασκευή. Βλέπουμε τη λήψη, τη διαδικασία του μοντάζ και την προβολή. Οι εικόνες μάς θυμίζουν ότι κάποιος τις κατέγραψε, κάποιος τις συνέδεσε και κάποιο κοινό κάθεται για να τις παρακολουθήσει.

Αυτή η επιλογή ανοίγει μια μικρή ρωγμή στην ψευδαίσθηση. Δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε την κάμερα για να γοητευτούμε. Μπορούμε να απολαύσουμε ταυτόχρονα όσα δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, όπως όταν παρακολουθούμε έναν μουσικό και ακούμε τη μελωδία του.

Την επόμενη φορά που θα τραβήξεις ένα σύντομο βίντεο στον δρόμο, σκέψου τι αφήνεις έξω. Το κάδρο και η διάρκεια είναι ήδη επιλογές. Ο Βερτόφ κάνει αυτές τις επιλογές μέρος του θεάματος και μας καλεί να κοιτάζουμε την πόλη, αλλά και το ίδιο το βλέμμα.

Πηγές: BFI · Man with a Movie Camera · BFI · Man with a Movie Camera film record

Όλες οι ιστορίες
αράζω●

Φτιαγμένο για τις στιγμές ανάμεσα σε όλα τα άλλα.

Απόρρητο
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ