Όταν ο Σαρλό τραγούδησε ακαταλαβίστικα

Μια φωνή που δεν χρειαζόταν λεξικό.

Οι Μοντέρνοι Καιροί κυκλοφόρησαν το 1936, όταν ο ομιλών κινηματογράφος είχε ήδη καθιερωθεί. Ο Τσάρλι Τσάπλιν όμως δεν εγκατέλειψε απλώς τη γλώσσα της παντομίμας. Συνδύασε μουσική, ηχητικά εφέ και λιγοστές ηχογραφημένες φωνές με μια κυρίως οπτική αφήγηση.

Πολλές από τις φωνές φτάνουν στους ήρωες μέσα από μηχανήματα. Ο διευθυντής του εργοστασίου εμφανίζεται σε οθόνη, ενώ άλλες ομιλίες μεταφέρονται από συσκευές αναπαραγωγής. Ο ήχος ανήκει έτσι συχνά στον κόσμο της τεχνολογίας που οργανώνει και επιβλέπει την εργασία.

Υπάρχει όμως μια ξεχωριστή στιγμή σε καφέ. Ο ήρωας πρέπει να τραγουδήσει, αλλά χάνει τις μανσέτες όπου είχε σημειώσει τα λόγια. Αντί να σταματήσει, αυτοσχεδιάζει ένα τραγούδι με επινοημένες λέξεις που θυμίζουν γλώσσες χωρίς να συγκροτούν μία συγκεκριμένη.

Το κοινό ακούει τη φωνή του μικρού αλήτη χωρίς να χρειάζεται μετάφραση για να παρακολουθήσει το κωμικό θέαμα. Η μελωδία, η έκφραση και οι χειρονομίες μεταφέρουν το νόημα. Η καινούργια τεχνολογία συναντά την παλιά δεξιοτεχνία του σώματος αντί να την εξαφανίζει.

Αν παρακολουθήσεις τη σκηνή, δοκίμασε να προσέξεις πού κατευθύνεται το βλέμμα σου. Οι κινήσεις συνεχίζουν να αφηγούνται ακόμη κι όταν ακούγεται τραγούδι. Ο Τσάπλιν βρήκε έναν τρόπο να δώσει φωνή στον ήρωά του διατηρώντας τη δυνατότητά του να επικοινωνεί πέρα από σύνορα.

Πηγές: Charlie Chaplin official archive · Modern Times · Charlie Chaplin archive · The Music of Modern Times