Το θερμοκήπιο που καλλιεργούσε θαύματα

Γιατί ένα κινηματογραφικό στούντιο χρειαζόταν γυάλινη στέγη.

Το στούντιο του Ζορζ Μελιές στο Μοντρέιγ θα μπορούσε από μακριά να θυμίζει θερμοκήπιο. Η γυάλινη κατασκευή, που δημιούργησε το 1897, στέγαζε όμως σκηνικά και ηθοποιούς. Εκεί το φυσικό φως βοηθούσε την κάμερα να καταγράψει μικρά κινηματογραφικά θαύματα.

Τα πρώτα εξωτερικά γυρίσματα είχαν πρακτικά προβλήματα. Ο αέρας κουνούσε τα σκηνικά και τα σύννεφα άλλαζαν τον φωτισμό. Ένας ειδικός χώρος επέτρεπε περισσότερη οργάνωση, χωρίς να στερεί από το φιλμ το πολύτιμο φως της ημέρας που χρειαζόταν.

Η κατασκευή συνδύαζε λογικές φωτογραφικού εργαστηρίου και θεάτρου. Υπήρχαν χώροι για καλλιτέχνες και σκηνικά, καθώς και μέσα για να μετριάζεται ο φωτισμός. Το κτίριο δεν ήταν απλώς ένα υπόστεγο: συμμετείχε στον τρόπο με τον οποίο κατασκευαζόταν η εικόνα.

Το 1899 προστέθηκε κάτω από τη σκηνή ένας βαθύς χώρος με μηχανισμό ανύψωσης. Έτσι, οι εμφανίσεις φανταστικών πλασμάτων μπορούσαν να στηρίζονται και σε θεατρικά μηχανήματα. Το θαύμα στην οθόνη είχε από πίσω ξυλουργική, σχεδιασμό, φως και πολύ συγκεκριμένη εργασία.

Η ιστορία αλλάζει τον τρόπο που φανταζόμαστε ένα στούντιο. Πριν από τις μεγάλες σκοτεινές αίθουσες με ισχυρούς προβολείς, υπήρχαν χώροι που άνοιγαν στον ήλιο. Η αρχιτεκτονική ακολουθούσε τις ανάγκες της κάμερας και ο καιρός παρέμενε ένας συνεργάτης που απαιτούσε συνεχή προσοχή.

Πηγές: Cinémathèque française · Musée Méliès · Cinémathèque française · Méliès exhibition