Η ταινία που μιλούσε μόνο μερικές φορές

Ο ομιλών κινηματογράφος δεν εμφανίστηκε με έναν διακόπτη.

Ο Τραγουδιστής της τζαζ, με τον Αλ Τζόλσον, έκανε πρεμιέρα το 1927 και συνδέθηκε με μια μεγάλη αλλαγή στο Χόλιγουντ. Ωστόσο, η συνηθισμένη περιγραφή του ως της πρώτης ομιλούσας ταινίας κρύβει μια πιο ενδιαφέρουσα, λιγότερο απόλυτη ιστορία.

Η ταινία δεν έχει ομιλία σε όλη τη διάρκειά της. Συνδυάζει στοιχεία βωβής αφήγησης με συγχρονισμένα τραγούδια και ορισμένα περάσματα ομιλίας. Ανήκει δηλαδή στις ταινίες που συχνά αποκαλούνται μερικώς ομιλούσες, μια ενδιάμεση μορφή ανάμεσα σε δύο κινηματογραφικές συνήθειες.

Χρησιμοποιήθηκε το σύστημα Vitaphone, στο οποίο ο ηχογραφημένος ήχος βρισκόταν σε δίσκο και έπρεπε να συγχρονίζεται με την προβολή. Ο θεατής άκουγε την παράσταση συνδεδεμένη με συγκεκριμένες κινήσεις, ενώ πίσω από την εμπειρία υπήρχε μια απαιτητική τεχνική συνεργασία μηχανημάτων.

Πειράματα με τον κινηματογραφικό ήχο είχαν προηγηθεί. Η σημασία της συγκεκριμένης ταινίας βρίσκεται κυρίως στην ώθηση που έδωσε στην αποδοχή και εξάπλωσή του. Μια εφεύρεση μπορεί να υπάρχει πριν γίνει συνήθεια και πριν η βιομηχανία οργανωθεί μαζικά γύρω της.

Η μετάβαση δεν συνέβη ομοιόμορφα μέσα σε μία νύχτα. Χρειαζόταν εξοπλισμός, νέες δεξιότητες και αλλαγές στις αίθουσες. Όταν ακούμε σήμερα μια φωνή από την οθόνη, αξίζει να θυμόμαστε αυτή την ενδιάμεση στιγμή, όταν μια ταινία μπορούσε ακόμη να ανήκει ταυτόχρονα σε δύο εποχές.

Πηγές: Library of Congress · The Jazz Singer · BFI · Early musicals and sound