Η ανάσα αποθηκεύεται σε έναν ασκό

Ο ασκός επιτρέπει στη μουσική να συνεχίζεται ανάμεσα στις αναπνοές.

Σε μια γκάιντα ή άλλον τύπο ασκομαντούρας, ο μουσικός τροφοδοτεί έναν εύκαμπτο ασκό με αέρα. Από εκεί ο αέρας κατευθύνεται στους σωλήνες που παράγουν τον ήχο.

Η πίεση του μπράτσου πάνω στον ασκό διατηρεί τη ροή. Έτσι, το όργανο μπορεί να συνεχίσει να ακούγεται όσο ο εκτελεστής παίρνει την επόμενη ανάσα για να τον ξαναγεμίσει.

Ο μελωδικός σωλήνας διαθέτει οπές που κλείνουν με τα δάχτυλα. Σε πολλούς τύπους υπάρχουν και πρόσθετοι σωλήνες που κρατούν σταθερές νότες, δημιουργώντας το γνώριμο συνεχές ισοκράτημα.

Δεν γεμίζουν όλοι οι ασκοί με το στόμα. Ορισμένα όργανα χρησιμοποιούν μικρό φυσερό, το οποίο κινεί ο μουσικός με το χέρι ή τον βραχίονα, διατηρώντας την ίδια βασική αρχή αποθήκευσης.

Οι συλλογές μουσείων αποκαλύπτουν μεγάλη ποικιλία μεγεθών και τοπικών κατασκευών. Ο ασκός είναι η κοινή πρακτική ιδέα: αποσυνδέει για λίγο την παραγωγή αέρα από τη χρήση του. Η μελωδία αποκτά συνέχεια, ενώ ο άνθρωπος πίσω της εξακολουθεί να αναπνέει στον φυσικό του ρυθμό.

Πηγές: The Metropolitan Museum of Art · Highland bagpipe with bellows